Кога повторно ја вдишав крвта

Пиев отров – како вода чиста,
верував на збор – и кога беше празен.
Срцето врзано во златни нишки,
додека не се распаднав внатре – тивко, а гласно.

Нарцисот своите рани ги сликаше
на моите дланки – невини, меки,
а јас ги носев како трофеи,
како да беа мои – не негови гревови.

Но дојде тишина – не празна, не глува,
туку света, како глас од снежен врв.
Полека ми ја испра крвта – без збор,
секој атом, чекор, и секој тежок здив.

Сега во мене пеат други ќелии,
не тие што тонеа во неговиот глас.
Сега љубам меко, без страв и услови —
и самата себеси сум својот спас.