Кога ќе го напуштиш, нарцисот не верува дека си сериозна.
Во неговата глава ти си само „во афект“ — премногу емотивна, премногу драматична.
Убеден е дека те познава подобро отколку што ти се познаваш себеси
и дека по неколку дена, недели… или месеци ќе се скршиш и ќе се вратиш.
Тој не го разбира крајот, затоа што не ја разбира одговорноста.
За него ти си дел од приказната што тој ја режира,
и твоето „заминување“ е само пауза во неговиот филм — не крај.
Во неговата глава оди ваков монолог:
„Сега е лута, но ќе ѝ помине. Ќе се почувствува осамена. Ќе ѝ недостасувам. Ќе се врати.“
Токму оваа мисла ја храни неговата илузија на моќ.
Кога повторно ќе се појави и ќе се обиде да те „hoover“-ира
(да те вовлече назад),
тој верува дека треба само да притисне на вистинското копче:
да те потсети на „убавите моменти“,
да се претстави како променет,
или едноставно да напише: „Како си?“ — како ништо да не се случило.
И да, може да се појави и по години.
Како времето воопшто да не поминало.
Како твоето заминување никогаш да не било вистинско.
Затоа што во неговиот ум не постои реалност
во која некој навистина го напуштил.
Но едно нешто не разбира:
во моментот кога си заминала,
ти веќе си излегла од неговата игра.
Кога еднаш ќе прогледаш — враќање назад нема.
VMESNI SVETOVI 