Ознака: #нарцизам #психолошкаманипулација #емоционалнонасилство #самопочит #вмеснисветови

Една од најкарактеристичните и најболни работи е намерното емоционално казнување.
Нарцисот многу внимателно ги набљудува луѓето. Со време точно открива што ти значи најмногу – блискост, разговор, внимание, топлина, чувство на сигурност.
И токму тоа станува негово оружје.
Кога си добра со него, кога му даваш внимание и го храниш неговото его, тој може да биде шармантен, внимателен и присутен.
Но во моментот кога ќе почувствува дека губи контрола – кога ќе поставиш граница, кога ќе се спротивставиш или кога почнуваш да ја гледаш неговата маска – тогаш доаѓа промената.
Наместо отворен конфликт, многу често избира тихо казнување.
Станува ладен.
Те игнорира.
Ја повлекува својата топлина и внимание.
Понекогаш се однесува како воопшто да не постоиш.
Тоа не е импулсивна реакција.
Тоа е психолошка стратегија.
Нарцисот многу добро знае дека за човекот една од најсилните болки е емоционалното отфрлање. Кога некој што ти бил близок одеднаш стане студен и далечен, во тебе се појавуваат сомнеж, вина и потреба да ја поправиш ситуацијата.
И токму тоа е целта.
Да почнеш да мислиш:
Што направив погрешно?
Како да го поправам ова?
Зошто е толку ладен?
Кога почнуваш да се сомневаш во себе и повторно да бараш негово одобрување, рамнотежата на моќта повторно се враќа кај него.
Затоа е важно да се разбере:
нарцисот не користи тишина затоа што му треба простор или затоа што не знае да комуницира.
Ја користи затоа што знае дека тишината може да боли подлабоко од зборовите.
И кога еднаш ќе го препознаеш овој образец, се случува важна промена.
Наместо да ја бараш неговата објаснување, почнуваш да ја гледаш динамиката.
Тогаш неговата најсилна тактика почнува да ја губи својата моќ.