Кога тишината во детството станува образец за љубов
Постои една тишина што не боли поради гласноста на зборовите,
туку поради нивното отсуство.
Тоа е тишината во домот каде детето расте покрај родител кој го гледа,
но не го слуша.
Дом каде солзите немаат значење, бидејќи нема место за разбирање,
и каде чувствата се луксуз што семејството не може да си го дозволи.
Недостатокот на емпатија како структура, не случајност
Луѓето со нарцисоидна структура на личност често немаат развиена емпатија –
оној внатрешен мост што нè поврзува со чувствата на другиот човек.
Не се работи секогаш за тоа дека не можат да разберат.
Почесто – не сакаат.
Бидејќи емпатијата би ги натерала да се соочат со сопствената кршливост,
ранливост и вина.
А нарцисот не признава грешки.
Секоја своја болка ја претвора во оружје со кое ќе повреди друг.
Недостатокот на емпатија кај нив не е само психолошки недостаток –
тоа е начин на преживување,
изграден врз срам и страв од поглед навнатре.
Затоа се штитат од сопствената болка,
наместо да ја признаат болката на другите.
Што учи детето покрај родител без емпатија
И затоа детето што расте покрај таков родител учи нешто опасно:
дека неговите потреби мора да молчат.
Таквото дете учи да слуша,
но ретко е слушнато.
Учи да им угодува на другите,
да ги насмее,
да ги смири,
да ја поправи тагата во просторија
каде никој не забележува дека и нему му е тешко.
И еден ден расте –
со чувство дека мора да ја заслужи љубовта, вниманието, почитта.
Дека мора да биде совршено, тивко, силно, безгрешно.
Но под таа лажна сила
се крие длабока рана на занемареноста.
Емоционалното занемарување е тивко
Емоционалното занемарување не секогаш се гледа.
Понекогаш тоа е мајка што се преправа дека е сè во ред,
а никогаш не те гледа во очи.
Татко што обезбедува храна и покрив,
но никогаш не прашува:
„Како си?“
Родител кој советува,
но не утешува.
Децата на таквите родители често ја мешаат контролата со љубов,
а стравот – со грижа.
Зошто подоцна повторно ги бараме истите односи
И кога ќе пораснат,
повторно бараат исти односи:
– таму каде што мора да се борат за трошки внимание
– таму каде што тишината значи моќ
– а студенилото – безбедност
Не затоа што го сакаат тоа.
Туку затоа што им е познато.
Во дисфункцијата – се чувствуваат дома.
Каде почнува оздравувањето
Но вистината е оваа:
Емпатијата може да се научи.
Љубовта може да се препознае.
А тишината – може да се прекине.
Оздравувањето почнува во моментот кога првпат ќе си речеш:
„Моите чувства не се премногу. Јас не сум премногу.“
Кога ќе престанеш да бараш разбирање
таму каде никогаш го немало.
Кога ќе престанеш да се извинуваш
за својот внатрешен свет
и ќе почнеш да веруваш
дека заслужуваш нежност без услови.
Од тишината – глас
Бидејќи токму затоа што некогаш си бил занемарен –
денес гледаш подлабоко.
Бидејќи си бил повреден –
сега лечиш други.
И бидејќи си бил замолчен –
сега зборуваш.
Тоа е силата на оние што преживеале покрај нарцисот:
од раната израснува свесност,
од тишината – глас,
а од занемарувањето – сочувство.
Овојпат, најпрво кон себе.
VMESNI SVETOVI 