Знам како е – кога никој не те поддржува.
Кога сите гледаат, а никој не вели: „Браво!“.
Кога веруваш во себе – само затоа што немаш друго.
Ама денес си тука.
Израсна. Успеа. Преживеа.
И знаеш што?
Сега си го пиеш кафето со високо крената глава.
Не затоа што си совршена.
Туку затоа што си своја.
„Секој срк – потсетник дека не се откажав.“
Кој беше твојот тивок сојузник – или тоа беше ти самата?
VMESNI SVETOVI 
Напишете коментар