💧 Каде што бурата го сретнува југот

2. дел: Меѓу изворите – кога водата станува глас

Кога не знаеш како понатаму, оди таму каде што водата навистина тече.
Затоа одам кај изворот Хубељ.
Не за да побарам нешто – туку за да се потсетам која сум.

Оваа вода… не доаѓа нежно. Не истекува срамежливо.
И прска. И ржи. Како да вели:

> „И јас бев задржана под земја. А сега – погледни ме.“

Хубељ ме потсетува на мене.
На сè она што долго време го држев во себе – додека не избувна.
На силата што се собираше – сè додека не најде пат низ карпите, низ тежината на светот.

Потоа одам понатаму – кај Смоаларскиот водопад.
Таму водата тече поинаку. Полека. Низ мов и камен.
Но не застанува. Никогаш.
И тоа сум јас.

> Не грмам секогаш. Не сум секогаш незапирлива.
Но секогаш сум – присутна.

Тука, меѓу изворите,
меѓу бура и водопади,
го најдов домот на својата тишина,
и чекорот на својот пат.